Een kwartier te laat kwam ik aan op het fraaie Marco van Basten sportcomplex (naast het Amsterdam Rijn Kanaal) waar PVC zijn domicilie heeft. Een ernstig ongeluk op de snelweg gaf oponthoud, maar vooral veel ellende voor betrokkenen. Mijn verslag gaat dus pas gelden vanaf een kwartier na aanvang en ik werd meteen getrakteerd op 2 hele grote kansen voor de voorwaartsen van PVC. Beide kansen overigens voorlangs geschoten, zodat Marcel nu nog zijn doel schoon kon houden. PVC mocht nogeens de kwaliteiten van onze nieuwe PR man in het SVF bestuur testen, maar deze gaf geen krimp. Pas in de 22e minuut konden Erik en Sem het doel van PVC bejegenen, maar ook hier nog geen reden tot juichen.
Met de wind dwars over het veld was het: a) behoorlijk koud langs de lijn en b) best lastig voetballen. En dat was dan ook wel te merken aan hetgeen vertoond werd op het ook nog gladde veld. Beide ploegen lieten zien dat we dit jaar vermoedelijk geen hoofdrollen gaan vertolken inzake promotie. Helemaal niet erg, zeker niet omdat er wel degelijk een boeiend en vooral ook een zeer sportief schouwspel op de mat gelegd werd. PVC is met de huidige staf én met hun prima accommodatie gewoon een hartstikke leuke club om tegen te voetballen. Alleen wel jammer dat je niet om het hele veld kunt wandelen…… (tip voor PVC 😊)
De eerste helft voetbalt PVC wat beter dan onze matadoren, maar er zijn vele kansen en mogelijkheden voor beide teams. Rigino, Erik, Jesse en ook Sem krijgen mogelijkheden, maar PVC krijgt zeker 3 a 4 grote kansen om blauwzwarte kleuren op voorsprong te zetten. SVF moet in de personen van met name Gijs de With en keeper Marcel Laros diverse keren ingrijpen om de nul te houden voor het rustsignaal. Dat lukt tot aan de 44e minuut. Wat er allemaal fout ging voorafgaand gaan we maar niet vertellen, feit is dat na de niet reglementaire ingreep van Marcel de bal op de bekende stip beland. Maar ook hier weet PVC niet van te profiteren, want Marcel pakt gewoon de penalty! “Tsja…..”, hoor ik een supporter zeggen: “hij heeft de penalty zelf veroorzaakt, dus dan moet ie dat ook maar zelf oplossen…” Maar zo eenvoudig was het gewoon niet, want het balverlies gebeurde al op het middenveld en ook onze achterhoede zag er vervolgens niet jofel uit.
Afijn: de rust behalen we met de brilstand en daar mocht SVF niet over mopperen. Een stand van 2-0 of zelfs 3-0 had zeker ook gekund. Maar…. we blijven dus overeind in de (leuke) wedstrijd. En met “leuk” bedoel ik dan wel degelijk alleen maar de neutrale toeschouwers. Want laten we eerlijk zijn: (wij als) supporters zijn nou eenmaal nooit neutraal en voor ons was het kijken naar deze match soms gewoon niet! erg leuk… Voor de neutrale mensen was er genoeg te zien geweest: -veel kansen, -een penalty, -sportieve strijd, -goeie mensen langs de lijn en ook -twee ploegen die gingen voor de winst.
Trainer Martijn Verkerk had samen met zijn assistenten besloten om voor de tweede helft veel routine te wisselen voor veel jeugd. Dit bracht wel enige schwung in de ploeg, maar ook wel wat angstig voetbal, met name wanneer we “aan de bal waren”. Het werd behoorlijk onrustig met best wel goeie verdedigende ingrepen, maar met vervolgens zeer matige voortzettingen. Blij zijn wanneer je niet aangespeeld wordt en wanneer dat wel gebeurt de bal maar naar voren lellen, dan wordt het lastig voetballen. Begrip is er zeker na de zeperd thuis tegen Brederodes, want daar wordt het vertrouwen echt niet groter van. En toch zouden wij willen zeggen: dúrf en blijf gewoon nu nog fouten maken en accepteer dat ook. Alleen van fouten maken leer je en daar wordt je alleen maar beter van. Dat geld voor spelers, maar ook voor de staf. Eén gozer gaf glans aan de tweede helft en dat was (alweer) Mika Mulder. Eerst legt hij een bal terug op Sem, maar Sem weet nét niet goed af te drukken. Daarna denkt Mika: “ik doe het zelf wel” en hij zet zijn tegenstander aan de kant en weet wél te scoren. Misschien op dit moment best wel een beetje tegen de verhoudingen in, maar wie maalt daar (bij SVF) om? Vervolgens weet Sem zichzelf nóg een keer in prima scoringspositie te brengen, maar zijn eindschot beland jammer genoeg in het zijnet.
En dan komt Mika weer aan de bal en weet in een sprint van zeker 30 meter nóg een keer zijn tegenstander te kakken te zetten en rond weer af naar 0-2. Eigenlijk een beetje ongekende weelde, maar dat kan in voetbal weet iedereen. Met name onze vleugelaanvallers, waaronder: Mika, Duncan en natuurlijk ook Erik zijn en blijven snelle en gevaarlijke spelers. En ook Sem kan echt wel voetballen, maar het kwam er nu effe nog niet voldoende uit. Erik zat dan vandaag wel niet echt goed in de wedstrijd, maar we weten ook dat dit met Erik volgende week maar zo weer anders kan zijn. Erik kan gewoon scoren vanuit het niets…..! Een best wel opzichtige handsbal van PVC wordt niet gezien door de referee en ook andere beslissingen waren soms enigszins warrig is mijn mening. Conclusie: de scheids van de dag vonden we niet slecht maar ook niet echt goed. Feit is dat hij geen enkele schuld had in het puntverlies van zowel PVC alsook van SVF, want de twijfelachtige “foutjes” werden keurig verdeeld over beide clubs. En bovendien: ook vandaag maakten de spelers meer fouten dan de leiding.
PVC scoort de aansluitingstreffer, waar enkele fouten van ons aan vooraf gingen. De juiste communicatie en resoluut ingrijpen waren hier ver te zoeken. Soms mag je een bal best “het kanaal in knallen” is mijn mening en ook moet er iemand opstaan om mensen (letterlijk en figuurlijk) op hun plek te zetten. Juist dit is nog wel een dingetje binnen ons team.
Nog steeds geen man overboord en we krijgen meteen na de tegentreffer een 200 % (volgens Ton Laros) kans op de 1-3. Ik vond ’t een 180 % kans en dat leg ik effe uit: eerst krijgt Mika na een uitstekende onderschepping zelf de kans om zijn hattrick te scoren, maar de keeper weet te keren. Vervolgens komt de bal bij Sem en krijgt hij twee! keer achter elkaar een (190%) kans om de wedstrijd in het slot te gooien. Op zich deed Sem voetballend alles goed, alleen om het allerlaatste balletje in het netje te prikken bleef achterwege. Echt zonde, want een kwartier voor tijd op 1-3 komen had de wedstrijd wel beslist denk ik. Nu blijft PVC in de race. SVF zakt terug en brengt nog een paar verse wissels in om de 1-2 over de streep te trekken. Maar er is nog steeds géén rust aan de bal en angstvoetbal blijft in de ploeg. Daar maakt PVC vervolgens gebruik van en een minuut of vijf voor tijd wordt de gelijkmaker binnengeschoten. Op zich jammer, want ook dit doelpunt werd geboren vanuit matig verdedigen en niet resoluut verdedigen.
En zo zullen vele mensen (zowel bij PVC maar ok bij SVF) zich afvragen of er nou een punt gewónnen is, of twee punten verlóren. Ook wij SVF supporters blijven nog effe in verwarring en we zullen er “thuis” in de kantine nog maar eens een discussie over gaan voeren, tijdens ons aansluitende vrijwilligersfeest. (een geweldig feest trouwens, maar daar later in een apart verhaaltje meer over)
Feiten op een rij:
- Een leuke en sportieve pot voor de neutrale toeschouwer
- Erg leuke vereniging dat PVC met sportieve spelers en “lui aan de kant”
- Het kan vriezen en het kan dooien in het voetbal en dat zagen we ook vandaag
- Vijf punten uit vier wedstrijden, het kan beter maar het kan ook beroerder
- Met deze jonge ploeg effe een jaar leren, fouten durven maken en gewoon lekker ballen
- MOTM en winnaar van de Was by Duurstede bon is uiteraard (wéér) Mika
Uiteindelijk kunnen we best wel vrede hebben met dit gelijkspel. We hebben ook goeie dingen gezien, waaronder weer de strijdlust en de inzet van de jonge garde in combinatie met de routiniers.
Mááááárrrrrrrr let op: wanneer we in de derby tegen Aurora kans willen hebben op resultaat, dan zal de lat toch echt een stuk omhoog moeten………
Foto’s staan van Renée van Leeuwen staan in een Album
Groet, Kees
