Afgelopen woensdag was het alweer de tweede keer dat de spelers van de JO9 het opnamen tegen het ijzersterke team van de moeders van de JO9. Na de vorige ontmoeting waren we uit op revanche!
Onder leiding van de trainers begonnen we met een stevige warming-up. Uiteraard met de gedachte dat de spierpijn de volgende dag misschien nét iets minder zou zijn.
Spoiler alert: dat was een illusie.
Na het startsignaal werden de posities verdeeld en konden we aan de bak. Helaas kregen we al binnen enkele minuten de eerste treffer om de oren. Maar, geen paniek! Dit maakte ons alleen maar scherp. Aan inzet geen gebrek: er werden mooie acties gemaakt, flinke sprintjes getrokken en hier en daar werd er stevig geduelleerd. De scheids moest zelfs een paar keer naar zijn gele kaart grijpen. (Voor de moeders dan. Over de exacte redenen doen we geen uitspraken).
We lieten ons zeker niet zomaar aan de kant zetten. Dankzij twee prachtige doelpunten van onze topscoorder bleef de wedstrijd tot het einde spannend. Maar ondanks ons fanatisme moesten we uiteindelijk toch het onderspit delven. De eindstand: 3-2 voor de kinderen.
Bij het laatste fluitsignaal klonk er luid gejuich vanaf de jonge talenten, terwijl de moeders met een kleine teleurstelling maar vooral een grote glimlach van het veld stapten. Want wat was het weer leuk om zelf de ‘voetbalschoenen’ aan te trekken, na al die trainingsavonden en zaterdagochtenden langs de lijn.
Vandaag liepen we allemaal iets minder soepel de trap af, maar dat nemen we graag voor lief.
Op naar editie drie. De revanche op de revanche!
