Zaterdag 11 april 2026 werd een bijzondere dag. Sowieso werd het een dag sport kijken voor Marian en mij, want ’s morgens om 08.30 uur gingen we al richting sporthal Parijsch in Culemborg. Eén van onze kleindochters had daar een turnwedstrijd, alwaar we reeds om 09.00 uur in de vroege morgen binnenstapten. Kleindochter heeft best talenten en dat zou ook blijken in de loop van de morgen. Wanneer deze kleindochter bij ons te logeren was, hebben we meer tegen haar voeten aangekeken dan tegen haar gezicht. Waar wij het normaal vinden om op je voeten te lopen, liep kleindochter met grote regelmaat op haar handen… Turnen kijken is trouwens wel heel iets anders dan een voetbalmatch aanschouwen. Waar bij een voetbalwedstrijd vaak heel veel gebeurd, is dat bij turnen echt heel anders. Wáchten is daar het devies. Een vloer- , een brug- en ook een balk-oefening duren allen per stuk zo ongeveer 3 minuten en dan is het weer afgelopen. De “sprong” is in nog geen minuut gemaakt. Natuurlijk…: telkens komen er weer andere dames om betreffende oefening te doen, maar ja….: uiteindelijk kom je natuurlijk eigenlijk en alleen maar om naar jouw kleinkind te kijken…… En dat maakt het wachten best wel “een dingetje” zeker wanneer je plaats dient te nemen op een keihard houten bankje….. Circa 200! turnsters hadden zich naar “Parijsch” begeven om elkaar op vier onderdelen en ook in vier categorieën te beconcurreren, namelijk: -balk, -brug “ongelijk”, -vloer en -sprong. Mooi om te zien hoe lenig al die gasten zijn en wanneer ik dat vergelijk met mijn eigen spierengestel, dan is er eerlijk gezegd weinig méér contrast mogelijk. Oftewel: vergeleken bij deze dames ben ik zo stijf als een plank, maar dan misschien zelfs nog wel iets stijver…Om precies 12.00 uur had kleindochter een gouden plak behaald op “de balk” en een bronzen medaille voor haar brugoefening, oftewel de brug met ongelijke liggers. En zo konden we met edelmetaal beladen terug richting huis, om me voor te bereiden op FZO-SVF. Echter; wáchten was vandaag het devies, want door diverse redenen hebben we een uur stilgestaan voor de Beusichemse pont om terug naar huis te kunnen. De A2 was afgesloten en bovendien was er een wandel-bloesem-tocht in de Betuwe. Geduld is vaak een schone zaak en dat zou later ook bij FZO-SVF aan de orde zijn.
Om 15.00 uur precies was ik toch nog keurig op tijd in Zeist, om de aftrap van deze belangrijke wedstrijd te aanschouwen. SVF doet nog steeds mee om een promotieplek, hoewel dan alles wel ten gunste van ons moet gaan lopen. Maar tot nog toe gebeurt dat wel, want concurrerende clubs laten op onverwachte momenten óók telkens weer punten liggen. Zo blijft de spanning aanwezig en is het vermoedelijk leuk tot en met de laatste wedstrijden! Deze wedstrijd ga ik nu verder kort over zijn. Het eerste kwartier was aftasten van beide kanten. Het wachten was op een kansje, of in ieder geval op een beetje offensief van één van de partijen. Pas in de 19e minuut was dit het geval, een goeie actie van de spits FZO rond hij uitstekend af en zet de 1-0 op het bord. SVF speelt niet goed, maar weet toch door een prima actie van Jesse een aanval op te zetten, welke uitstekend afgerond wordt door Vince van Ee. Stand 1-1 na 37 minuten en SVF komt wat beter in de wedstrijd. Opvallend was het optreden van scheidsrechter de Groot, die (bijna) alles als een soort van Bas Nijhuis maar gewoon door liet gaan. Zijn fluitje heeft niet veel geleden vandaag. En tsja…., soms kan dat, maar soms ook niet. Overigens deed de heer de Groot dat wel keurig verdeeld over beide partijen, dus geen verwijten wat dát betreft. Maar….: of het slim is…?
De tweede helft is FZO gewoon beter dan SVF en dat laat zich zien door eerst een mazzel doelpunt. Een schotje wordt van richting veranderd en verdwijnt zo achter Marcel het doel in. De 3-1 is weer een fraaie goal van de prima spits van FZO en gezien de matige weerstand van de gehele SVF ploeg, is hiermee de strijd wel gestreden. Hoewel….: sommige spelers zijn van mening dat er op andere wijze nog een wedstrijd uitgevochten dient te worden. Helemaal aan de overkant lopend ontdek ik plotseling een tumult, waarbij diverse spelers betrokken zijn. De aanleiding heb ik totaal gemist en ik moet alle commotie dan ook “van horen zeggen hebben”. Vervolgens werd het weer wachten tot het tumult ten einde was. Beide ploegen gaan naar binnen en uiteindelijk kwam het bericht dat we naar huis toe konden, want de wedstrijd werd niet meer uitgespeeld. Wel erg triest vind ik het, dat op dit niveau wedstrijden gestaakt “moeten” worden, maar helaas komt het toch met enige regelmaat voor. Ik zei al: ik heb volledig gemist waar het niet goed ging, oftewel: een oordeel vellen inzake dit gebeuren is dan ook niet aan mij. En ik gá er dan ook niks over zeggen, dat is nu aan de KNVB. En ook hier zal het wel even wachten worden ten aanzien van besluitvorming.
Maandagmorgen lees ik in het AD de column van Hugo Borst. Let wel: ik ben het lang niet altijd met deze columnist eens, maar vandaag kunnen we daar toch niet omheen. Ook ik was “vroeger” zo’n lul-ijzer jegens scheidsrechters, ik geef het eerlijk toe. Ik zou deze column van Hugo Borst bijna zelf geschreven kunnen hebben. Natuurlijk niet zo goed en treffend als Borst dan kan, maar de inhoud van zijn, c.q. dit schrijven in het AD, raakt heel veel aan de werkelijkheid van deze tijden. Alle voetballers (en dan bedoel ik ook echt álle voetballers, vanaf de eredivisie tot en met de 5e klasse) zouden deze column van Hugo Borst eigenlijk verplicht moeten lezen. Inmiddels ben ik persoonlijk gelukkig echt véél meer tot realiteitszin gekomen en zie het betrekkelijke van een wedstrijdje voetballen bij zéker amateurs, véél beter in. Dat zouden eigenlijk meer mensen moeten doen.
Wachten was dus deze zaterdagmiddag herhaaldelijk aan de orde. Eerst bij het turnen (waar wachten heel normaal is) dan in de file naar het Beusichemse veer en vervolgens ook bij de wedstrijd FZO-SVF. Onlangs zag ik nog ergens een hele mooi “kreet” staan, die écht vaak van toepassing is. Die kreet wil ik jullie niet onthouden en luidt: “Blijf eens gewoon iets langer jezelf en tel eerst eens tot elf…” Het is nu aan de KNVB en er wacht ons alleen maar het oordeel van deze instantie. Ben bang dat we een mogelijke promotieplek nu wel op onze buik kunnen schrijven. Ik hoop dat ruggen gerecht gaan worden en dat we nog drie hele leuke wedstrijden (plus 30 minuten?) mogen gaan zien, zonder gedoe… Want daar is het voetbal van dit seizoen verder veel te leuk voor geweest.
Eén ding wil ik nog maar eens duidelijk gezegd hebben: scheidsrechter de Groot heeft goed gehandeld en kon, gezien de gebeurtenissen, niets anders dan de wedstrijd staken.
De MOTM wordt vandaag trouwens gewijzigd in de Women Of The Match. Die gaat namelijk naar mijn turnende kleindochter. Met haar behaalde goud en brons, is dit de enig juiste beslissing. Als voormalig clubscheidsrechter zullen jullie het nu eens een keer met mij eens moeten zijn…… En anders maar niet!
Groet, Kees
