Het is 16-05-2026 en aan de orde is de laatste wedstrijd van het seizoen. Uit naar Rivierwijkers in Utrecht, zo ongeveer op de voormalige Velox-locatie, toen nog: sportpark Maarschalkerweerd. Rivierwijkers was zo ongeveer 20 a 30 jaar geleden een club waar we met onze dorpsclub SVF niet graag naar toe wilden. Destijds een echte “rauwe” volksclub, die niet te beroerd was om alle middelen aan te wenden om te overwinnen. Ik zeg maar gewoon hoe het is, of eigenlijk: hoe het was! Thans zijn clubs als Rivierwijkers en ook buurman VSC heel andere clubs geworden, met heel veel “lagere” vriendenteams met ook heel veel studenten. VSC heeft zelfs geeneens een 1e elftal meer, maar wél 20!! seniorenteams. Op zeker (althans mijn mening) typeert dit wellicht de huidige tendens in de maatschappij: het individualisme. Pfffffffffoe: ….. wat een woord zeg… Gelukkig zit er spelcontrole op mijn laptop, maar het komt neer op het volgende: “ik wil van alles best wel graag doen, maar dan wel op mijn manier en alleen wanneer ik daar zin in heb”. Discutabel om te zeggen? Tsja…, ieder nadeel heb z’n voordeel zei JC altijd al. Je kunt daar alles van vinden, maar het betekent in deze tijd bijvoorbeeld ook: dat zowel Rivierwijkers en VSC amper genoeg ruimte hebben om al die teams te kunnen laten sporten. Als club dus helemaal niks mis mee en eigenlijk gewoon een luxeprobleem. En dat merk je dan ook aan de zeer gezellige sfeer die daar heerst wanneer je het sportpark op komt lopen. Voetbal is voor iedereen en dat zie je ook bij deze clubs.
We gaan naar de wedstrijd. Voor beide clubs staat alleen nog de wedstrijd-eer op het spel en derhalve is er geen spanning rondom promotie en/of degradatie. En dat is dan ook met name bij ons SVF team duidelijk te merken. Rivierwijkers (in het vervolg in dit verslag: RW) heeft er duidelijk meer zin in vandaag, dan SVF. “We zijn aan vakantie toe” verteld dan ook trainer Martijn Verkerk voorafgaand aan deze match. Na 15 minuten een grote kans voor RW en na 25 minuten een grote kans voor SVF. En daar blijft het wel zo’n beetje bij in deze eerste helft. Onze normaal gesproken “werkende” spelers vallen op vandaag en dat is géén goed teken. De mannen die het verschil zouden moeten kunnen maken, zijn vandaag letterlijk niet thuis. Met name de opbouw is zeer pover en zelfs in die mate; dat we er zelf voor zorgen dat RW telkens gevaar kan stichten. Dat doet RW toch echt een heel stuk beter en met name hun “laatste man” nummer 3 en aanvoerder ontpopt zich tot veruit de beste man van het veld. Zowel zijn lange ballen, maar ook (bijna) al zijn andere passes komen gewoon aan waar hij dat wilt!! Eén minuut voor rust geeft deze man zijn goede spel nog eens extra cachet (mooi geschreven toch?) met een fraai doelpunt. Bij een corner van RW komt hij mee naar voren en helemaal vrij gelaten knalt hij bij de tweede paal de 1-0 ruststand op het bord. De rest van deze eerste helft is niet om warm van te worden. Integendeel: ik verrek van de kou en de volgende dag blijkt zelfs dat ik vermoedelijk een griepje opgedaan heb… De hele zondag op bed gelegen…
De tweede helft veranderd er niet veel en is eigenlijk een kopie van de eerste helft. Eerst is het Sander die een grote kans om zeep helpt, dan moet Marcel weer handelend optreden en in de 67e minuut is het weer de aanvoerder van RW die naar voren is gekomen om koppend de 2-0 te scoren. SVF “wil nog wel”, maar vorige week werd al duidelijk: SVF op 90% is gewoon niet goed genoeg om ook de “mindere goden” aan de zegekar te binden. Maar daarbij wil ik zeker niet RW tekort doen, want die hebben wel degelijk een aardig ploegje met vooral hun nummer 23 en natuurlijk hun aanvoerder. Een aanvoerder waarvan ná de wedstrijd zou blijken dat dit zijn laatste wedstrijd was. Ik dacht nog: hij had beter één wedstrijd eerder kunnen stoppen… (maar dat is een geintje natuurlijk) Ik dacht ook: wanneer je zo goed kunt voetballen, waarom stop je dan? We gaan nog heel effies verder: bestaan er 300% kansen vraag ik me af vijf minuten voor tijd? Een spits van RW overkomt dat. Voor een leeg doel weet de beste man een prima voorzet op miraculeuze wijze alsnog ver naast te schieten. Daar zal in hun kleedkamer nog wel effe over gesproken zijn…. In de slotfase komt SVF alsnog tot de 2-1 door wie anders dan Erik. Bas de Bruin is even naar rechts uitgeweken en Erik staat dan in spitspositie. Een prima actie van Bas levert een lage voorzet op, welke Erik binnen schiet en zo zijn 17e goal van het seizoen oplevert. Tim herhaalt zijn trucje van vorige week nog een keer door te trachten met een smash tot scoren te komen. Het gevolg is een tweede geel en derhalve hoeft Tim de laatste minuut niet meer mee te spelen en is Tim dus net iets eerder klaar met het seizoen….
En zo eindigt dit competitieslot toch wel een beetje in mineur. Na het incident bij FZO is de fut er gewoon uit bij onze groen-witten. En dat is toch wel jammer, want een SVF op 100% is en blijft altijd een ploeg die van iedereen kan winnen. Maar oké…, zo ver zijn we kennelijk toch nog niet. En laten we vooral niet vergeten dat dit seizoen verder wel degelijk een prachtig seizoen is geworden, op die laatste paar wedstrijden na dan. Nu rust nemen en vakantie vieren en straks voorbereiden op het nieuwe seizoen. Drie “stoppers” met Nando, Rik en Sander, maar er staat jeugd klaar om deze plekken in te nemen. En dat is weldegelijk een mooie kracht bij SVF, maar dan zullen we die jeugd wel goed op moeten vangen. Een mooie en uitdagende taak voor zowel onze leiding, maar ook voor de spelers die dit aan gaat.
Geen speler deze keer als MOTM, maar de eer gaat vandaag naar trainer/coach Martijn Verkerk, maar ook willen we daarbij niet Sam en Patrick vergeten. Samen gezorgd voor dit op zich goeie voetbaljaar en dat mag best gezegd worden. MOTM en de Was bij Duurstede en Broodje bij de Buurman bonnen zijn dus voor Martijn. Ik begrijp dat we nog een paar weken trainen, dan een paar weken rust en dan weer een paar weken trainen voorafgaand aan de zomerstop en vakanties. Even tijd voor andere dingen en in dat kader wil ik graag aandacht vragen voor het “Cothen 900 feest” op 12 en 13 juni aanstaande. Ik kan verzekeren dat dit een spektakelstuk gaat worden, dus: wees erbij!!
Uiteindelijk werd het een zeer koude middag op thans : “sportpark Koningsweg” met een beetje nare gevolgen voor mij. Zaterdagavond was ik al niet erg lekker en zondag dus de hele dag op bed gelegen. Zat dat in de kou? Of zat dat in het matige gevoel wat ik toch wel overhield aan het einde van de competitie? We zullen het nooit weten en ik ga me er ook niet meer druk over maken.
Een evaluatie van dit seizoen volgt nog wel over een paar weken, maar vandaag (maandag 18 Mei) voel ik me gelukkig al een stuk beter. Hoop dat alle jongens van ons eerste dat óók zullen hebben, want nogmaals: wanneer we terugkijken was het gewoon een prima seizoen.
Foto’s van Renée van Leeuwen staan in een album.
Groet,
Kees
